Dört mum yavaşca yanıyordu.
Ortam çok yumuşaktı ve konuştukları duyuluyordu.
İlki söyledi:
"ben barışım!"
"Artık kimse benim yanık kalmamı sağlamıyor, sanıyorum söneceğim. "
mumun alevi hızla azaldı ve bütünüyle söndü.
İkincisi söyledi:
"ben inancım!"
neredeyse herkez benim artık gerekli olmadığımı düşünüyor
o nedenle daha fazla yanık kalmama hiç gerek yok.
Konuşmayı bitirdiği zaman, bir rüzgar hafifçe esti ve onu söndürdü.
Üzgünce üçüncü mum sırası gelince konuştu:
"ben sevgiyim!"
yanık kalmak için artık gücüm kalmadı. İnsanlar beni bir kenara bıraktı ve önemimi anlamadı. Kendilerine en yakın olanları bile sevmeyi unuttular "
Ve hiç zaman yitirmeden söndü.
Ansızın...
Bir çocuk odaya girer ve üç mumun yanmadığını görür
"neden yanmıyorsunuz sizin sonuna kadar yanmanız gerekir"
Bunu söyleyerek, çocuk ağlamaya başlar.
Ardından dördüncü mum söyler:
"korkma ben hala yanıkken diğer mumları yeniden yakabiliriz"
"ben umudum!"
Umudunuzun sönmemesi dileğiyle...
